Albanski jezik je jezik kojim govori i piše albanski narod širom svijeta. Ovaj jezik, poznat kao „shqip“, jedan je od najstarijih živih jezika u Evropi. Njegovi korijeni sežu duboko u indoevropsku porodicu jezika, ali se razvijao potpuno samostalno, bez bliskih srodnika među ostalim evropskim jezicima. Upravo ta izdvojenost čini ga jezikom jedinstvene ljepote i historijskog značaja.
Albanskim jezikom se služe oko 10 miliona ljudi, i to u Albaniji, na Kosovu i u Sjevernoj Makedoniji, kao i u Crnoj Gori i Preševskoj dolini. On je službeni jezik Republike Albanije i Republike Kosovo, dok je u Republici Sjevernoj Makedoniji su-službeni jezik.
U starim dijalektima, albanski se govori u Hrvatskoj (Arbereši iz Zadra), u Grčkoj (Arbereši u Grčkoj, Čami i stanovnici regiona Zapadne Makedonije i Zapadne Trakije), u Italiji (Arbereši južne Italije na Siciliji i u Kalabriji), kao i u Rumuniji i Ukrajini. Albanska dijaspora u Italiji, Grčkoj, Švajcarskoj, Njemačkoj, Francuskoj, Sjedinjenim Američkim Državama, Kanadi, Australiji i dr., koja je brojna, takođe govori albanski.
Albanski jezik se piše latiničnim pismom. Albanski jezik ima kao glavne dijalekte gegijski, koji se govori na sjeveru (Kosovo, Sjeverna Albanija, dijelovi Makedonije), i toskijski, koji prevladava na jugu (Južna Albanija, dijelovi Grčke), kao i stariji oblik – arbanaški. Savremeni književni albanski jezik je zasnovan na osnovu toskijskog dijalekta. Fond riječi albanskog jezika sadrži pozajmljenice iz starogrčkog, latinskog, iz starih jezika južnih Slovena, turskog, grčkog, italijanskog, francuskog i dr. U novije vrijeme sve više se dodaju i pozajmljenice iz engleskog jezika.